روزها فکر من این ست و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

به کجا میروم آخر ننمایی وطنم؟


مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا

یا چه بودست مراد وی ازین ساختنم


جان که از عالم علوی ست یقین می دانم

رخت خود باز بر آنم که همان جا فگنم

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم

ای خوش آن روز که پرواز کنم تا در دوست

به هوای سر کویش پر و بالی بزنم

کیست در گوش که او میشنود آوازم

یا کدامین که سخن مینهد اندر دهنم؟